Swerdberas Aldsahse

 

Het is het jaar 775. De Saksen leveren een bittere strijd tegen de wrede pogingen van Carolus om ook hen te onderwerpen en te kerstenen. De meeste volkeren in Europa zijn reeds naar het kruis bekeerd. De Noordmannen en de Saksen houden echter nog vast aan de heidense oorsprong, de natuur die het ritme van het leven bepaalt en de goden die hierover waken.

In deze tijd zijn er ten noorden van de Rijn nauwelijks steden of grotere dorpen. De mensen leven hoofdzakelijk in sibbeverband in kleine nederzettingen op het land of aan de rivieren. Het leven in de sibbe is zelfvoorzienend door kleinschalige landbouw en veeteelt, jacht en visserij. Kleine gehuchten op het land worden vaak weer verlaten als de grond is uitgeput.

Het is een onrustige tijd waarin Friezen, Franken en Saksen niet altijd vijandig zijn, maar waar geloofsovertuiging en macht de voornamelijke redenen zijn voor een verwoede strijd en het streven om de heidense volkeren te onderwerpen.

De Aldsahse – de Saksen die nog op het vasteland van Europa leven – zien zich steeds vaker te wapen gedwongen om hun levensgewoonten te verdedigen. De Franken zijn militair goed georganiseerd en in getale overlegen, maar ook de Sasken onder heritogo Widukind zijn bekwame krijgers en leveren verbeten weerstand.

In deze tijden zijn saks, bijl en speer even belangrijk als de ploeg. Wij worden soms zwaardmannen of wapenbroeders genoemd:

 Swerdberas

ga naar:   Sibbe
Background photograph by © Cindy Koning Fotografie
© Sweordweras Ealdseaxe